نجوای دوستی

"صداي بال "

پوسته اي نازك و تلخ

هسته اي سفت و شيرين

حقيقت ، هميشه در اعماق نهفته است

در ريشه هايت

صداي بال زنبورهايي جاري  ست ،

 آبي

از كجا رنگ گرفته اند؟

*    *    *    *

" آيا هنوز "

 اتو بوس

فرصتي تا با خود بروم

بسمت سرزمين پريان

اما  فرمان وحشي خيال

به بيراهه ام ميبرد

در كوره راههاي شب و روز

يك طرف دره

يك طرف مرداب .

مي خواستم پيش تو بيايم

در آن جنگل خلوت روشن

روييده در قطره هاي زلال

بر بستر رودهاي زاينده

آيا هنوز مرا بخاطر داري؟

" گل و لبخند "

گل و لبخند زباني دارند

كه مرا راز جهان بگشايند

نبض عالم تپد از زيبايي

مهربانان جهان زيبايند

*   *   *   *   *

" فاصله "

دور شدم

از زلال آبي بيكران

ديريست كه به قرارت نرسيده ام

در سحر گاه

آنجا كه روسري سياه

از سر بر گرفته

و فروغ دلنواز ت را

  به خلوت تاريك زمين مي بخشي

من زمينگير بودم

در سنگلاخ احساسهاي  نارسم

كه سبزيش

هميشه بسختي آشناست

و جان مرا

هر دم به صخره ها مي سپارد.

با من بگو

راه پرواز من كدامست

از حصارهاي تو به تو

از تيرهاي روبرو

و غربت سردي

كه بر آشيان اميد نشسته است.

خانه ام ديوار نداشت

پيچكهاي آشنا

پيغام دادند

خانه با ديوار زيباست

*   *   *   *

صدايت را

در پرده اي بلند شنيدم

پنجره احساس من چه خالي ست

بايد نقشي بر آن بياويزم

*   *   *   *

  سخت تمرين مي كنم

نقش ديوار و پرده را

 محتاجم ای دوست !

به رنگ سرد نگاهت!

 " کلید "

باید دوباره شروع کنم

رفتن در اعماق سیاهی ها

با چراغی که تو

از آتش مقدس مهر

به دستم داده ای

کلید خانه ام

در کجا بزمین افتاده است

باید بروم...

" دیدار "

هر روز در نگاه باغچه

در آغوش آسمان

در امتداد کوهسار

و رنگين كمان حقیقی خیال

به دیدارت می آیم

 یگانه ام

با هر چه هست در کنارت

و تنها

با هر که بی تو.

" چراغ "

از جوهر آبم دهید

شاید که ریشه های پوسیده ام

تشنه صدها ساله

کمی تازه شود

شبنم بر برگهایم

چراغ بی فروغیست.

همه دنيا هم كه سياه باشد

باورم ، سپيده لبخند توست

ای جان منتظر !

پذيراي طلوع باش.

*    *    *    *

خانه روشن نميشود

با لوسترهاي هزار شاخه

نكند دل

روشناييش را گم كرده باشد

*    *    *    *

به شكوه تو كه مي نگرم

شكوه هاي خود را از ياد ميبرم

 ستاره را بگو

جان من

طاقت چشم گذاشتن را ندارد.

*    *    *    *

پيدايت نمي كنم

در رنگهاي تازه

و طعم هاي عجيب

صاف بيا

تا بنوشمت

تشنه تر از شير.

من نمي خوانم

اين باران است كه مي بارد

بر ناودان دلم

از اسمان خيال تو

 *   *   *   *

 خانه ام

بلنداي موجي ست

كه در تو مي گذرد

اگر بايستي ويران ميشود

و من ويرانتر

 *   *   *   *

 نميدانم ، از صداي تو است

يا خيالپردازي دلم

احساس شروع تازه

من هميشه به آغاز مي انديشم.

 *   *   *   *   

 ديوار ها

اي ديوارهاي بي حوصله

ديگر با خاطره  بيگانه ايد

هر چند گاهي

كوچه اي ، خياباني

و سرگرداني  دوباره

 *   *   *   *

سياهم كن قلم!

تا مي تواني

شايد كه از اين سياهي ها

سفيد شود سكه قلبم.

*   *   *   *

 دنبال شعر نمي گردم

ترا كه بجويم

شعر پيدا ميشود

ومن پيداتر

 در دامنه تو

" تقدير "

سفر

نه سوداي دل

كه قرعه تقدير بود

بنام من.

و ماندنم

ضرورت ناگزير

به جستجوي خانه اي

كه گربادهاي بهانه را

پناهگاهي باشد

چندگاهي.

آي عشق!

آي تمناي دل!

كي مي توانم بهانه ترا كنم

دوستان ارجمندم!از روز سیزدهم چند روزی را مسافرت هستم.اگر نتوانستم سر بزنم پیشاپیش عذر می خواهم.

**************************************************************

" سپاس "

گلايه چرا

نه رفتن كار منست

نه ماندن سرنوشت تو

درخت منتظر گفت :

گاه به گاه هم كه بگذري از كنار من

و تكان دهي دست مهربانت را

هميشه ترا سپاس خواهم گفت

رهگذر پر شتاب من

" قصيده "

كوتاه است

شعرهاي من

در پريشان شبهاي درازمان.

گيسو افشان كن

اي پري!

مانده در پرده هاي تو در تو

تا ما

تشنه كامان سبزه و نور

قصيده اي بخوانيم

پايكوبان

بدور هم.